In de aarde wroeten

Wit vogelhuisje in klimop

Vorig week of misschien al die week ervoor stond er een berichtje in de krant dat je met je handen in de tuin moet gaan werken om stress te vermijden. Ergens grappig want ik ben inderdaad al weken en weken automatisch hiermee bezig om direct als ik thuis ben van het werk met mijn handen in de moestuin te gaan wroeten. Niet mijn werk zelf is zo stressig, maar wel de techniek die hiermee gemoeid is en wat het externe ICT-bedrijf maar niet opgelost krijgt bij mij.
Ik merkte zelf al dat na een hele drukke dag, dat in de tuin werken me dat erg goed deed in welk weer dan ook. Alles viel van me af door in 'mijn grote verwilderde zandbak'  te 'spelen'. Mij doet het zelfs nog het beste als het een beetje miezert buiten. Ik hou nu eenmaal van motregen. Alles ruikt dan zo heerlijk, het is goed voor de planten en ook voor mij. Het is heerlijk stil buiten, je hebt het buitengebeuren helemaal voor jezelf alleen. Ik hou van rust om me in terug te trekken. Je kunt zoiets ook 'aarden' noemen, alleen niet alleen met mijn voeten, maar ook met mijn handen. Ook het daarna stomweg turen naar de tuin en allerlei ideeën de revue laten passeren daarover. Ik zit daar dan rustig bij elkaar een paaruur en heb dan in totaal toch nog aardig gewerkt met die afwisseling, kijken en werken. Als ik dan daarna weer naar binnen ga, is alles van  het 'werk' gezakt. Dat ze hier een onderzoek naar hebben gedaan, dat kon ik ook wel vertellen dat dit bijzonder goed werkt :-) Ik begin altijd met tegenzin, veel te moe, maar naarmate ik bezig ben en resultaat zie, komt de zin altijd. Nog even dit, nog even dat en er is weer resultaat te zien al gaat het maar met kwart vierkante metertje per dag.

Helaas ligt het nu een week stil. Juist omstreeks het avondeten, stikt het daar van de muggen en ben ik al regelmatig geprikt. Met normale azijn (geen huishoudazijn!) hou ik de jeuk wel tegen, maar de bulten worden er nu toch echt teveel. Dan maar even nu snel kijken, gietertjes water geven en weg wezen.
Op een dagje deze week dat ik niet kon inslapen meer na half 5 was ik helemaal klaarwakker was, ben ik zachtjes om niemand wakker te maken in de buurt in de tuin gaan werken. Heerlijk! Om die tijd zitten er geen muggen heb ik gemerkt. Ik had ook zoveel energie zo vroeg. Een was laten draaien plus buiten opgehangen, de kattenbakken uitgesopt, binnen geveegd, fornuis gesopt, afgewassen enz. enz. Die energie is er 's avonds echt niet meer. Nu overweeg ik dus ernstig om mijn ritme van late vogel te verplaatsen naar vroege vogel met opstaan. Ik was er al geleidelijk mee bezig geen nachtvogel meer te zijn, maar op tijd naar bed (dat was ook om cv energie te sparen). Gaan slapen is een ander verhaal. Als je jaren zo'n ritme hebt, verander je dat niet even snel, maar zoiets moet langzaam groeien.
Dit beviel me erg goed in ieder geval. In de 2 uur 's morgens heb ik meer gedaan dan 's avonds na het werk. Ik ga het dus serieus overwegen vroeger op te staan deze komende maanden. Of dat lukt, is een tweede natuurlijk.

Biologische klok

Zo af en toe wil ik hier wat van mijn leven en denkwijze kwijt. Dat kan gelukkig weer omdat ik redelijk tot zeer anoniem ben hier. Het heeft dan wel niets met consuminderen te maken, maar indirect wel met mijn leefstijl natuurlijk.

In de jaren dat ik jong was en een paar relaties heb versleten, dacht ik wel aan kinderen krijgen, maar dacht daarbij ook altijd aan de partner hoe hij over kinderen dacht. Jaren vond ik ze eerlijk gezegd ook niet geschikt om de vader van een eventueel kind van me te zijn, te verschillende ideeën. Een stemmetje in me waarschuwde altijd daarvoor. Maar de jaren gingen voorbij en op mijn 33e begon toch wel mijn biologische klok te lopen voelde ik en ging ik na een kraambezoek altijd met een weemoedig gevoel daar vandaan. Mijn vriendinnen, nichtjes en een aantal vrouwelijke collega's om me heen waren al jaren getrouwd en hadden allemaal ook kleine inderen. Ik werd regelmatig gevraagd om te babysitten. Ik stopte mijn kinderwens dan ook heel erg ver weg, want de fase relatie moest eerst goed zijn. In die tijd had ik ook een vriendin die ongehuwd was en een kind had gekregen. Haar relatie was een knipperlichtrelatie die tot nu toe nog steeds zo is na al die jaren. Ik vond het erg knap van haar hoe ze dat deed.

Mijn toen huidige vriend begon zelf ineens over kinderen. Ik had de wens zo ver weggestopt dat ik antwoordde om de komende tijd er heel erg intensief over na te zullen denken. Want zo vond hij als ik ze wilde er toch wel nu zo ongeveer aan moest beginnen. Ik begon ijverig wat sokjes te haken en een truitje te breien en te kijken wat dat me deed of er gevoelens naar boven zouden komen die ik zo ver weg had gestopt. Als antwoord gaf ik hem de sokjes cadeau dat ik inderdaad toch wel diep in me nog steeds een grote kinderwens had en ze dus ook wel wilde. Ik was beslist niet over 1 nacht ijs gegaan en er heel diep over nagedacht. Het gevoel was gelukkig weer helemaal terug! Ik was er helemaal klaar voor. Hij wist dan ook dat er vanaf dat ogenblik geen voorbehoedmiddel (o.a. pessarium) meer gebruikt werd en dat de kans aanwezig was dat ik zwanger kon raken. Dan ineens na een half jaar toen er voor het eerst over gesproken was, begon hij ineens minder interesse te tonen dan eerst. Typisch zijn gedrag, eerst hoog enthousiast en dan weer op een laag pitje. Maar mijn moederinstinct was inmiddels zeer hoog aangewakkerd. Ik merkte dan ook dat ik uitgerekend nu juist zwanger was geworden. Moest ik dan nu dan wel zeggen? Ik was er super gelukkig mee, tenslotte was het geen ongelukje en heel erg gewenst, door mij dan wel te verstaan.

Het eerste bezoek bij mijn dokter verliep ontzettend vreemd, heel anders dan ik hoorde van anderen. Hij vroeg ook naar het niet getrouwd zijn van mij. Nou en daar beslis ik zelf toch over of ik dat wil of niet. We leven niet meer in 1800 hoor. Ik ben er geen voorstander van. Mijn ouders hebben er 14 jaar over gedaan om van elkaar af te komen met de nodige processen en veel ellende. Voor mij nooit geen huwelijk. Waar bemoeit hij zich mee. Het onderzoek zelf was me echter iets te grondig en naderhand heb ik dat zo hier en daar nagevraagd of dat normaal was (o.a. het Fiom). Nee dus niet normaal! Hij kwam ook op een zwarte lijst te staan voor dit soort situaties hoorde ik later! Echter voor ik zijn kamer inging, gaf hij al breed grijnzend een hand aan een patiënte om haar te feliciteren met haar zwangerschap. Wel heb je ooit! Ik werd niet gefeliciteerd, maar kreeg de wind van voren omdat ik niet getrouwd was! Wat voelde ik me beledigd en gekleineerd! Mij de les te lezen voor een gewenst kind! En alleen omdat ik niet getrouwd was en ook niet wilde trouwen! Bij het Fiom hebben ze toen het adres van een vroedvrouw gegeven die zelf niet getrouwd was, dus dat communiceerde een stuk gemakkelijker! Ik werd een soort van BOM-moeder zoals dat toen heette, maar wel met een partner.

Ik was natuurlijk wel teleurgesteld dat op dat moment mijn vriend juist minder interesse in kinderen had. Toen ik het vertelde, werd hij gelukkig toch nog erg enthousiast en wilde vanaf de eerste schreeuw er altijd bij zijn. Dat leek dus allemaal wel weer goed te zijn gekomen. Ook mijn ouders vonden het super leuk natuurlijk en zijn ouders. Ik was enig kind en hij ook, zij werden nu opa en oma.

De volgende stap was om het grote nieuws op mijn werk te vertellen. Nou daar kreeg ik dan de volgende koude douche. Of ik niet beter aan een abortus kon gaan denken! Wel heb je ooit! Nee, dit is geen ongelukje, maar een zeer gewenst kind! Ik ben geen tienermoeder maar 33! Geen felicitaties, alleen maar denk er nog eens goed over na. Collega's vonden me ontzettend stom en praatten ook al in die richting. Hoezo moet ik over een abortus nadenken, ik was juist hartstikke blij! Ik ben altijd een zeer zelfstandig iemand geweest, die echt niet in zeven sloten tegelijk loopt. Waarom zou ik zoiets niet kunnen en zij wel? Wat maakt dat zij wel moeder kunnen zijn en ik niet? Belachelijk! Er mankeert niks aan mij hoor. Wat ben ik minder dan zij? Na mij werden nog andere ongetrouwde collega's zwanger en werden uitbundig uitgehoord. Vanaf die tijd voelde ik een hele grote afstand ontstaan. Ik kon mijn geluk niet met veel mensen delen in die tijd!

Toen ik bijna 34 was, heb ik een gezonde dochter gekregen. Ikzelf had bekkeninstabiliteit gekregen en liet me niet kennen. Acht weken na de geboorte was ik weer present i.p.v. de vastgestelde zes in die tijd. Vraag me niet hoe, want het deed hele erg pijn (heeft zeker een half jaar nog geduurd voor het in orde was met fysiotherapie en een op maat gemaakt strakke riem om mijn bekken), maar ik wilde geen praatjes dat ik niks zou mankeren en maar deed alsof of zo. Twee collega's van me zijn pas na 3/4 jaar eventjes komen kijken met een foeilelijk afdelingscadeautje. Tjonge wat een medeleven. En dat alleen omdat ik niet getrouwd was!

Ik woonde samen met mijn vriend, maar die is na slechts 1 week na de geboorte vertrokken. Reden: hij kon niet tegen het gehuil. Nu moet ik wel zeggen, zodra hij er was, huilde ze aan een stuk. Hij was de deur nog niet uit (hij had ook nog zijn eigen huurappartement gelukkig) en ze was meteen stil. Het zal zo gemoeten hebben. Hij eiste ook mijn gekochte huis op om het 100% op zijn naam over te laten schrijven en meer van die rare eisen. Onze relatie op afstand werd toen met de week minder tot er niets meer over was. Hij wilde ook geen band met mijn dochter, ze hoorde niet bij zijn leven. Ik denk dat ze zo'n 3 keer zelf nog contact heeft opgenomen met mijn hulp met zoeken naar zijn adres. Door zijn botte, beledigende uitspraken tegen haar, bestaat hij niet meer voor haar. Hij verbood ook zijn ouders na een poosje contact te hebben met ons. Ze was hun eigen kleinkind! Het was hij of zij, zo stelde hij hun voor deze keuze! Ze kozen voor hem.

Haar geboorte is het mooiste wat me in mijn leven is overkomen en ik heb er nooit spijt van gehad ondanks dat mijn moederschap wat minder over rozen is gegaan dan misschien bij anderen, zeker financieel gezien. Ik had altijd gewerkt om alles zelf te kunnen bekostigen. Ik heb ook altijd in mijn eentje voor haar gezorgd, zonder kindbijdrage van de vader. Zij was en is nog steeds mijn grote doel. Stiekempjes vergelijk ik wel eens de kinderen van mijn toenmalige collega's met mijn dochter. Meer dan de helft van de ouders zijn inmiddels gescheiden. Als ik dan zie hoe die kinderen terecht zijn gekomen, moeite hebben gehad met de scheiding en hun studie is verlopen, dan heb ik het helemaal niet zo verkeerd gedaan: een dochter afgestudeerd op de universiteit. Ze dachten zeker dat een alleenstaande moeder geen kind kan opvoeden.

Het enige wat ik wel eens vervelend heb gevonden achteraf is dat mijn dochter zelf overal vertelde als er naar gevraagd werd over haar vader, dat ik gescheiden was en ze niet durfde te vertellen dat ik niet eens getrouwd was. Dan dacht ik wel eens, had ik dan toch moeten trouwen voor haar en daarna moeten scheiden? Dan was hij zelfs verplicht geweest kindbijdrage te betalen. Maar zo ben ik niet, heb nooit zelfs naar die kindbijdrage gevraagd. Geen rechten, geen plichten. Voor mij voelt het zo goed die keuze die ik toen gemaakt heb, maar de omgeving was er bepaald nog niet rijp voor.

Uitstapje naar het consumeren

 

Zo eens in de zoveel tijd heb ik ook gewoon zin om normaal geld te spenderen en iets luxe te kopen. Gelukkig blijft ditt bedrag dan ook wel binnen de perken en tevens kan dat best wel eens een keertje, vind ik zelf, als ik de rest van het jaar zo consuminder.

Al een behoorlijke tijd liep ik erover te denken om een goed fototoestel te kopen. Ik heb dan wel een digitaal toestel (Olympus), maar dat is inmiddels 10 jaar oud en als ik 10 foto's maak dan zijn er 9 wazig. Ik maak ze daarom zo groot mogelijk op hoge resolutie zodat als ik ze verklein, ze nog enigszins scherp lijken. Of het duurt lang met instellen, dat het leuke moment al weer over is. Het toestel neemt namelijk zeer de tijd met uitrekenen om de daadwerkelijke foto te nemen. Maar steeds stelde ik dat moment om een nieuwe te kopen uit, want tenslotte heb ik een toestel en dat is dan overbodige luxe. Dubben, dubben en maar dubben en ik zette het steeds weer uit mijn hoofd. Op mijn werk kon ik wel een goed fototoestel lenen van een paar jaar oud en dat heb ik tijdens de kerstvakantie maar eens beter leren kennen. Het was zo goed als nooit in gebruik, dus ik dacht al, dat heb ik mooi opgelost zo. Helaas op een zekere dag, had een ander het een keertje nodig en daar is helaas wat te veel druk bij gebruikt om het kaartje erin te stoppen, dat in het dure toestel van binnen het een en ander verbogen is en werkt nu helaas niet meer. Dag toestel.

Maar in diezelfde tijd kregen wij allemaal een mobiel op het werk te leen en die maakt ook mooie scherpe foto's. Had ik even geluk. Het vervelende was alleen dat de foto's erop mijn mobiel niet afgehaald konden worden. Er zijn toch diverse mogelijkheden, maar bij dit toestel van mij echt niet. Diverse techneuten hebben zich ermee bemoeid, maar ook hen lukte het niet. Het toestel werd inmiddels opnieuw geïnstalleerd, want met mailen, bleek de mail niet aan de komen. Dat is toch wel lastig! Echter brak toen ook de periode aan van Vodafone dat even alles plat ging, dus de techneuten gooiden het daar maar op. Ik had echter toch zeer zo mijn twijfels. Nu alle problemen over zouden moeten zijn, doet de mobiel het helemaal niet meer, ik kan er niet meer mee bellen, gebeld worden, voicemail inspreken of afluisteren en dus ook niet fotograferen. Ja en dan begint het toch wel weer te kriebelen met twijfelen of ik dan toch maar niet een nieuw fototoestel moet kopen. Ik heb tenslotte een toestel, al maakt die geen scherpe foto's, ja af en toe, die 1 op de 10 ...

Nu kregen wij ineens van het werk een extraatje deze maand. Ook dat geeft me een erg dubbel en raar gevoel. Eerst reorganisaties en flinke bezuinigingen. Veel collega's weg; geen contracten werden meer verlengd en dan krijgt wel iedereen op het einde van de overgeblevenen een extraatje. Nu vind ik een extraatje natuurlijk wel erg leuk, daar niet van. Ze vonden dat wij zo hard allemaal gewerkt hadden het afgelopen jaar, door zoveel werk te hebben verricht van diegenen die moesten vertrekken. Ja, dan heb ik het natuurlijk wel hard verdiend. Ik ga me er ook niet druk om maken verder. Het bedragje is zeer welkom tenslotte!

Maar ik heb dus onverwacht iets extra's en dan maakt mijn twijfelen ineens wel een rare bokkensprong, want laat ik nu al tijden een bepaald toestel, de Nikon d3100, in gedachten hebben en prompt zijn ze nu in de reclame bij een super gigant. Ze waren zelfs de eerste dag al op en er komen er nog 50 binnen. Ik was nummer 15 inmiddels al weer op de wachtlijst. Ja dus, ik heb besloten en heb zo maar luxe geconsumeerd en mezelf getrakteerd op een fototoestel van het extraatje plus van een beetje vakantiegeld alvast van de volgende maand. En nu kan ik straks echte scherpe foto's maken! Nog even twee weken geduld hebben.

Zo stond ik vandaag in de tuin en hoorde een vogel flink te keer gaan in de lucht. Toen ik ging kijken, bleek het een kraai te zijn die helemaal in het topje van de bovenste tak in de boom zat. En maar krakkeleren. Ik heb snel een foto (lees: diverse dus) genomen (zie helemaal in het midden van de foto, een klein zwart stipje boven de boom). Ik heb geprobeerd om de foto in te zoemen, maar dat ziet er dus erg pixelig uit. Meestal zie je vogels op een rechte of schuine horizontale tak zitten, maar zo verticaal bijna nooit, Tja dan mis ik natuurlijk zo'n goed toestel op zo'n moment he. Maar binnenkort  kan ik er een ophalen ;-) Geen bloemetje of insect heeft nog rust als ik dan de buurt ben. Tjonge, jonge en ik noem mezelf consuminderaar...

Afrekening van water

De rekening van het water is ook al een poosje binnen. Van 99 m3 naar 34 m3 verbruik, dus 2/3 minder dan andere jaren! Van € 37 euro naar € 26 euro per maand. Het was vorig jaar mei al een keer bijgesteld naar € 30,  daardoor is het bedrag wat ik terugkrijg  € 22,57. Het werkelijke verschil is wel € 130 minder. Niet gek dus.
Eigenlijk zou het ongeveer maar 50% moeten zijn, goed beschouwd, maar omdat ik ook minder verbruik dan mijn dochter is dat dus wel even 66%.

Waarop wordt het er dan allemaal bespaard?

• Minder wassen draaien. Ik draai alleen als de wasmachine echt vol is. Ik spaar het dus eerst op.
• Ik douche maar hooguit 5 minuten per dag, dochter deed dat in 3 kwartier.
• Ik vang al het douchewater op, waar ik handen mee was, groenten schoon spoel en gebruik dat o.a. op voor het toilet, sopjes, handwas, planten water geven (het eerste koude water vang ik op in gieters). 
• Ik was de auto met een emmer sop en daarna met een schone emmer water, dus nooit met een slang (1x per jaar).
• De tuin krijgt alleen maar water van het eerste opgevangen douchewater of groente schoon wassen. Verder vang ik hier en daar regenwater op in de tuin en geef dat ook aan de planten. Ik sproei nooit met een tuinslang en vul nooit de tuingieter zo maar. Toch heb ik altijd water genoeg voor de tuin. Ook in droge periodes loop ik regelmatig met een gietertje door de tuin van het water van bv groenten en handen wassen.

Mijn douche is tevens in de toiletruimte beneden dus hoef ook niet te sjouwen met water van boven naar beneden, dat scheelt natuurlijk ook. Ik denk dat ik het nog ietsje naar beneden kan halen, maar niet erg veel meer. Of dit veel of weinig is ten opzichte van anderen?

Laatste dag van april

Ik ben er nog hoor :-) Oeps het is nu wel heel lang geleden dat ik hier wat heb geschreven. Maar vlug nog iets schrijven dan staat er tenminste één blogje voor de laatste dag van de maand april. Het was bovendien ook even wennen met de nieuwe look aan de achterkant van het blog. Dat wordt even zoeken voor ik alles weer door heb.

De laatste jaren ga ik  niet meer het huis uit met Koninginnedag omdat het met het jaar drukker en drukker wordt overal. Ik kan niet zo goed tegen mensenmassa's en krijg dan al gauw het gevoel flauw te vallen. Toch op de een of andere manier trekken ie kraampjes met spulletjes omdat je nooit weet of er nu net dat ligt waarnaar je al lang naar op zoek bent. Het meeste wat ik een paar jaar geleden echter nog tegenkwam bij kraampjes zou ik zelf ook als rommel ook de deur uitdoen. Daarom begeef ik me ook maar niet in het feestgewoel. Deze week bezoek ik wel een paar kringlopen in de buurt dan heb ik daar wel mijn vrijmarkt gevoel :-) Tenslotte heb ik een weekje vrij en dit kringloopbezoeken hoort dan bij mijn uitjes.

Het was ook zo'n mooie dag vandaag om in de tuin wat aan te rommelen. Ik heb me best vermaakt tenminste. Heel wat braamtakken ook gesnoeid. Het is de tijd om te kijken wie er wint, de takken met groeien of ik met snoeien. Vorig jaar had ik het idee dat ik aan de winnende hand was doordat ik ze ook met wortel en al kon pakken en dat is niet overal mogelijk. Braamtakken die de grond raken groeien daar gewoon weer aan en dat worden nieuwe struiken. Het is dus zaak vooral die eruit te trekken die zitten ook nog niet zo vast. Ik heb dan wel een wilde tuin, maar wil deze takken niet laten liggen omdat de dieren anders de doorns in hun pootjes krijgen. Ieder braamtakje wordt dan ook zorgvuldig opgeraapt. Ook die van een paar jaar oud en verdroogd zijn, hebben van die hele gemene doornen.
Verder is het ook fijn niks te hoeven of te moeten op zo'n dag. Echt een feestdag hoe iedereen dat ook viert!

Gasrekening

Vandaag de afrekening van het gas binnengekregen. Niet gek al zeg ik het zelf voor een super koud huis. Ik krijg 628,79 euro terug voor al mijn inspanningen waarvan meteen de afrekening van maart af is gehaald en ik nu 409,02 krijg, maar dan gaat er verder ook niks meer af deze maand. Het verbruik 2010/2011 was 4859 m3 en voor 2011/2012 was dat tot vorige week 3352 m3. In plaats van iedere maand 250 euro te betalen is dat nu ook 219,77 euro geworden.
Ik zet de verwarming als ik overdag werk pas aan na het eten en dan zet ik deze op 16 graden. In de loop van de avond op 18. Het is hier echt steenkoud altijd (niet geïsoleerd, alleenstaand huis met veel bomen). Ik moet wel een dik vest aantrekken en een plaid op mijn schoot leggen. Maar hoe dan ook, het is minder!
Het scheelt natuurlijk enorm dat er geen dochter meer iedere dag drie kwartier onder de douche staat! Zelf douche ik hooguit 5 minuten per dag en met haren wassen iets langer, maar nooit meer dan 10 minuten. Volgend jaar moet het nog iets lager kunnen, omdat ik deze lage standen pas een paar maanden toepas.
Het wachten is nu op de elektriciteits- en de waterverbruikrekening! Die zijn vast ook lager.geworden.

Bezoekje kringloopwinkel

Zaterdag maar weer eens langs de kringloop geweest na het boodschappen doen. Ik kom zo goed als langs de kringloopwinkel. Zelfs is het niet eens om, alleen andere (kortere) route nemen.

Er werd net een spiksplinternieuwe gietijzeren wok bijgezet en die ik nu de mijne mag noemen na afrekenen van een fractie van wat deze nieuw in de winkel kosten. Loei zwaar natuurlijk, maar wel gezond om in een gietijzeren pan te wokken.

Ik heb ook een handmatige koffiemolen gekocht voor weinig. Het is vast voor de sier gebruikt zo te zien aan het stof binnenin. Of het werkt, moet nog blijken na de grondige schoonmaak van vanavond toen alle onderdelen eraf vielen en het woordje 'coffee' ineens mee verdween. Met moeite alles weer gemonteerd en hoop dat het blijft zitten. Ik wil het namelijk (tijdelijk of langer afhankelijk van de werking) namelijk echt in gebruik gaan nemen. Al veel apparaten die het hebben begeven, heb ik namelijk niet meer vernieuwd. Toch staat er nog een hele grote luchtdichte zak met koffiebonen in mijn kelder en het zou wel fijn zijn als ik die niet met mijn kiezen eerst zou moeten vermalen. Ik heb de gok genomen en ga binnenkort dus zelf koffie malen! Meteen goede beweging voor mijn beide armen! Niet dat ik straks een gespierde arm heb en een slappe :-)

Toen ik daarna ook nog een doos tegenkwam van Het Komplete Handwerken uit de jaren zeventig met allerlei hebbedingetjes erin die toen bij die pakketten en mappen zaten, kon mijn dag al niet meer stuk. Veel malletjes voor hexagonnetjes patchwork en laat ik daar nu net mee bezig zijn, dus deze aanvulling met zakjes vol malletjes is meer dan welkom! Nog allerlei kaartjes en kammen voor bandweven, zakje draaioogjes ook voor bandweven, frivolitéspoel plus spoeltjes, wax, textielverf, zakjes met spiegeltjes, een bloemenmal, 10 cm uitsnede voor haak- en breiwerk, doorzichtig patroonpapier en andere motieven en patronen (niet alles staat op de foto wat ik hierboven heb vermeld). Ook kwam ik iets van wit plastic tegen (zie midden van de foto), waarvan ik niet weet waarvoor het dient. Het heeft wel iets met handwerken te maken. Ik heb die drie bekende rode handwerkmappen ooit jaren eerder bij de kringloop gekocht. Misschien kom ik al bladerend dat witte plastic dingetje wel tegen. 
Ik ben maar meteen 's avonds nog gaan kijken en het is een soort vorm om te gympen om daarmee kwastjes te haken. Normale gympevorken heb ik wel, dus maar eens snel gaan uitproberen.

Er werd me gevraagd of ik een kortingskaart had van de kringloop. Ik keek verbaasd en wist niet dat deze bestond. Toen werd er gezegd: "Ik geef u er zo een omdat u tenminste niet zeurt zoals alle andere klanten die altijd proberen te pingelen" Tja, als iets te duur is, zet ik het gewoon altijd terug. Jammer dan. Ik zie ook wel prijzen die totaal niet kloppen :-)

Nu is die korting maar minimaal, maar toch wel erg leuk nietwaar voor de volgende keren :-)

Incabessen

Vorig jaar had ik een zakje gedroogde Inca bessen gekocht. Best prijzig, maar je eet ze dan ook niet allemaal tegelijk op en doet er eigenlijk best lang mee (ik doe daar ongeveer 3 tot 4 weken mee). Af en toe neem ik een besje als vervanging van snoep of koek. Je proeft eerst een zoete smaak wat overgaat in een zure smaak die zuurder en zuurder wordt, maar erg lekker is! Stukken lekkerder dan bv een zuurtje! Ik probeer het ook zolang mogelijk in mijn mond te houden.
Dit besje hoort bij de 'superfoods'. Het is rijk aan diverse vitaminen, pectine, fosfor en eiwit. Ergens ben ik er niet zo voor om producten van heel ver te halen als ze dichtbij ook te koop zijn, maar voor deze maak ik toch een uitzondering. De meeste Incabesjes komen uit het wild uit Equador en zijn biologisch. Ik ben dan ook zeer tevreden met mijn nieuwe 'vondst' van superfood.

Ik keek later nog eens naar die besjes in de winkel, maar schrok toen wel van de prijs, die ineens een kwart duurder zijn geworden! Maar liefst € 9,95 per grote zak. Dat betaal ik er echt niet voor hoe lekker ze ook zijn. Ik wacht tot ze in de reclame zijn en dat is al een paar keer gebeurd. In die tussentijd neem ik wel andere gedroogde besjes die beter betaalbaar zijn.

Pas geleden waren de Inca bessen weer in de reclame en heb ik weer een hele grote zak gekocht. In vergelijking met andere gedroogde bessen (veenbessen e.d.) valt het eigenlijk ook wel weer mee, want die zitten in hele kleine zakjes. Opgeteld kom je ook tot zo'n hoog bedrag. Ze waren nu € 7,95. Nog veel, maar altijd weer beter dit dan zoetigheid.

Update: Ik heb ze in de natuurwinkel gekocht, maar lang niet alle natuurwinkels hebben deze besjes. Misschien dat ze via internet goedkoper zijn.

Herbegin opruimen

Na een ijverig begin dit jaar van weken dagelijks een beetje opruimen (de rage in Blogland 2012), moest ik noodgedwongen rust nemen en dan is het moeilijk om de eerste stappen weer te zetten om verder te gaan. Even heel diep zuchten. De eerste stappen zijn afgelopen weekend inmiddels weer gezet. Onze grote ergernis uit de huiskamer is namelijk nu weg. Dat was een grote verroeste hondenbench. Goed bedoeld, kregen we die toen we een hond van een jaar kregen om hem van alles te leren. Is maar weinig gebruikt eerlijk gezegd. Uiteindelijk werd de bench alleen nog maar gebruikt als uitkijktoren naar buiten voor de poezen en erin voor de hondenspeeltjes en knauwgevalletjes op te bergen. Het was natuurlijk wel erg schattig als hij met zijn neus de bench opendeed en er weer heel gelukkig al huppelend met een speeltje of botje uitkwam. Net zoals met kleine kinderen, ruimde ik dan regelmatig al zijn spulletjes weer op en hup in de hondenbench ermee. Maar het is natuurlijk van de zotte om alleen daarvoor een grote verroestte bench daar te hebben staan.
De hond werd er ook al tijden niet meer in opgesloten voor als hij iets gedaan had wat niet mocht. Het past gewoonweg niet bij ons al dat gedril. Op zijn tijd 'nee' zeggen, maar niet als een sergeant alles lopen te corrigeren en opsluiten. Je wordt er zelf alleen maar stapel van, wij tenminste wel. Een hond hoort niet in een kooi. Natuurlijk vermenselijk ik hem dan en denk eraan als ik bij het minste geringste zelf zou worden opgesloten. Ik ben meer van met zachte hand corrigeren en bijsturen, tenslotte is het nog een jonge hond met nog steeds van dat puppy-achtige gedrag. Is zelfs wel heel erg leuk om zo'n speelhond te hebben en die graag van afwisseling van speelgoed houdt.
Maar goed, de bench staat nu ingeklapt opgeslagen voor het geval het ineens wel nodig moet zijn. Het echte wegdoen zelf is een volgende fase. Eerst even aan het idee wennen dat het zo ook kan. Wat heb ik nu een zee van ruimte terug in mijn huiskamer! Heerlijk! De hond heeft nu een oude plastic groentenbox met al zijn rommeltjes gekregen en komt al weer met van alles en nog wat aanzetten. Wie er wel moeite mee hebben, zijn de poesjes, die kijken me steeds aan dat ze niet meer naar buiten kunnen kijken. Nee, nee ik verplaats me nu echt niet in de poesjes om het terug te zetten hoor :-) De bench blijft echt ingeklapt!

Natuurlijke afzuigkap




 
Van het weekend kwam ineens een afzuigkap ter sprake toen ik een vriendin aan de telefoon had. Ze deed die niet altijd aan vanwege het hinderlijke geluid vertelde ze me. Euh ... ik loop wat achter in deze moderne tijd wat dat betreft en ben er helemaal geen gewend. Wat niet weet, wat niet deert natuurlijk in mijn geval. Mis zoiets dan ook niet. Ik vind het altijd wel lekker ruiken als er gekookt is eigenlijk en geniet dan nog steeds wat na als ik door de keuken loop. Toen ik nog frituurde, deed ik dat buiten op de plaats, maar de frituurpan is al jaren de deur uit. Hooguit met kool dan is het wel handig even wat deuren open te zetten of een raam en dan is de geur ook zo weg. Maar ook dat hoeft zelfs niet eens vaak, want ik heb twee schoorsteenpijpen in de keuken die niet gebruikt worden en die je met een klepje en haak nog open en dicht kan doen op verschillende standen en eentje daarvan heb ik eigenlijk altijd wel open. Daar staan de kattenbakken namelijk onder :-) Kost me geen elektriciteit. Gewoon dus frisse lucht van buiten. Puur nostalgie misschien voor leeftijdgenoten. Ook heb ik gewoon nog overal deuren beneden en is er niks opengebroken. Dus er is altijd snel genoeg een deur dicht als dat nodig is. Als de deuren openstaan, tocht het mij te hard. Alleen in de zomer is dat altijd wel lekker. Ik zal dan ook niet snel muren laten verwijderen om nog meer ruimte te creëren vanwege de kou.
Door geen afzuigkap (wasemkap) te hebben, scheelt me dat dan weer de kosten van een afzuigkap, elektriciteit, geluid, filters en niet te vergeten het terugkerende schoonmaken. Maar eerlijk is eerlijk, ze staan best wel chique, maar niet in mijn keuken uit 1945.
Ben ik nog de enige die er geen heeft in deze tijd?

Duur zeepje

Voor mijn verjaardag, alweer een poos geleden, had ik van mijn dochter een stuk zeep gekregen. Ze weet dat ik alleen maar olijfzeep gebruik en geen andere, maar ook dat ik weg ben van de geur van lavendel (naast mijn stoel buiten staat in de zomer altijd lavendel). Toen we samen een keer bij, laat ik de winkel voor het gemak 'Modespringer' noemen (winkel met meubels en kleine snuisterijen), zagen we heerlijk geurende lavendelzeep liggen. Ik snoof de lucht daar met ogen dicht op en zij ook; ze dacht meteen, ha dat is een mooi cadeautje en kocht het. Wel lief, dat wel.

Onlangs nam ik dat zeepje in gebruik en na één keer douchen was dat laagje met lavendel er meteen af en kwam een witte, goedkope, geurloze huishoudzeep te voorschijn. Erg duur zeepje dus. Het zeepje belandde bij de keukenkraan en vertoonde na een paar keer handen wassen al diepe groeven. Ik kan dus niet ontkennen dat dit een miskoop was, niettemin een kleine, maar het was er een. Ik zou dus zeggen, koop nooit zeep bij een meubelzaak ...

Maar snel weer overgegaan naar mijn vertrouwde olijfzeep, die tot het laatste restje tenminste altijd hetzelfde blijft.

Over het hoofd gezien

Sinds 2012 probeer ik bij te houden wat ik een jaar zoal weggooi aan voedsel en met name verse groente of fruit, want volgens de statistieken moet dat per gezin erg veel zijn. Ik probeer daar erg op te letten, maar dan nog overkomt het me. Het zijn vooral de groentes en fruitdingessen die net achter iets anders liggen die dan meestal niet meer geschikt zijn voor consumptie. Het beste is altijd verse groente binnen een week te nuttigen.

De maand februari heb ik het volgende weggegooid uit mijn ijskast:

• alfalfakiemen (lag natuurlijk verstopt achter een knots van een kool)
• groene paprika (lag natuurlijk naast dat bakje achter de kool)
• 2 sherry tomaatjes (vergeten, had ander bakje aangebroken)
• mango (was lang te hard en onrijp en had het niet meer in de gaten )
• sinaasappel (tja kan gebeuren dat er eentje in een netje is aangetast)

Op de sinaasappel na gaat dit in de compostbak en krijg ik er nog compost voor terug samen met de rest van groenteafval. Sinaasappels duren erg lang voor ze verteren en daarom worden ze daar eigenlijk nooit ingegooid. Bovendien worden de niet biologische rijkelijk voorzien met pesticiden, dus alleen daarom al niet geschikt om in de compostbak terecht te komen.
Ik gebruik mijn groene bak amper, hooguit straks met het snoeien van de wilde bramen vanwege de gemene stekels. Die blijven anders in de vachtjes van de poezen hangen en krijg ik er alsnog zelf mee te maken, dus liever meteen weg ermee. Daarom gaat die ene biologische sinaasappel ook gewoon in de grijze bak anders ligt deze in zijn eentje maanden schimmels daar te verspreiden.

Voor januari was dit:

• kleine ui (1/2)
• courgette (1/3)
• sperziebonen (zakje)

Eerste resultaat gewichtsverlies

Door een kleine verandering in mijn eetpatroon en na herhaaldelijk maanden (zo niet al jaren) van alles te hebben uitgeprobeerd, werd mijn doorzettingsvermogen door er diverse boeken over te hebben gelezen, deze week eindelijk eens beloond! Eerst wilde ik het niet geloven, tenslotte schommelt het ook vaak, maar na dagen bleef dat kilootje er toch echt af. En warempel er volgde er nog een, maar die was twijfelachtiger omdat de weegschaal niet kon kiezen tussen een heel en een half. Maar dan is het resultaat dus echt positief te noemen of het nu 1,5 of 2 kilo is.

Ik heb in feite maar een hele kleine verandering aangebracht in mijn eetpatroon en dat is dat iedere maaltijd uit de helft uit pure rauwkost moet bestaan. En dat heeft geholpen! Stond er zelf ook van te kijken want ik eet rauw genoeg; dacht ik tenminste. De truc is dus het voor een maaltijd te eten, zelfs bij brood. Dan eet ik bv eerst 6 sherrytomaatjes en dan pas brood. Met avondeten eet ik het wel tegelijkertijd.
Ook beperk ik me maar tot één portie koolydraten per dag. Dat is meestal de broodmaaltijd tussen de middag omdat het wat lastig is met al die bakjes op het werk.

De stand was al tijden net boven de 100 kilo en nu, hieperdepiep beneden de 100 en nu nog wel 99. Nu hopen dat het nog verder naar beneden gaat!

Kokosnootje breken

Ik geef het toe, ik ben verzot op verse kokosnootstukjes. Al eet ik dat ook maar eens in de vier weken of zo. Een ander prefereert misschien liever chips, maar ik dus kokosnoot. Als kind at ik tijden alleen maar kokosbrood als beleg, roze of witte en het was een feest als er ook nog rozijntjes inzaten.

Bij een grote super lagen de kokosstukjes in de koelvitrine en nog biologisch ook. Vaak met 25% korting dus had ik nog meer geluk. Zo'n stukje smelt bij wijzen van spreken op mijn tong, zo lekker, maar ook nog gezond.
Echter in de afgelopen zomer van 2011 verdween ineens dat lekkere volle bakje en dat werd vervangen voor maar een paar lange sliertjes kokos met een bakje dipsaus erbij. Ik zit niet te wachten om te dippen, tenslotte lust ik helemaal geen sausjes. Twee euro voor een paar brokjes, dat is wel veel hoor.
Ik heb er nog een mailtje aan gewaagd en ze zouden het doorgeven, maar schreven erbij dat ze niet verwachten dat dit werd teruggedraaid.

Dus kom maar op met de pure kokosnoot zelf dan. Gewapend met de grootste spijker die ik kon vinden (goed schoongemaakt uiteraard) en de hamer ging ik met de kokosnoot naar buiten. Al hurkend sloeg ik met de hamer op de spijker op een van de drie aanhechtingspunten bovenop de kokosnoot, want daar is de schil het dunste. Daarna de andere twee. Dan hou je de kokosnoot wat schuin en giet je het kokoswater eruit. Dat kan gebruikt worden voor recepten, maar meteen opdrinken kan ook, veel is het vaak niet. Hoewel, dat kan ook heel erg per kokosnoot verschillen.
Dan komt het krachtpatserige werk eraan te pas. Met de hamer een paar flinke knallen geven dat de noot breekt. Goed uitkijken waar je je duim zet! Sommige schillen zijn harder dan andere. Daarom ook een harde ondergrond gebruiken zoals op stoeptegels of zo. Een helft van zo'n kokosnoot is ook moeilijk om de stukjes eruit te halen, daarom nog maar een harde knal erop dan met de hamer. Ik pak dan altijd een stomp mes en steek tussen de schil en het kokos om de stukken eruit te wippen. Om het kokos zit nog een bruin vliesje, dat kun je gewoon eten en is zelfs zeer gezond. Ook hier geldt weer, goed uitkijken dat je niet uitschiet met het mes! Soms geef ik wat overdwarse sneden van binnen met het mes, dan komt de kokos er beter uit. Dan in stukjes snijden en smullen maar! (Zonder saus in mijn geval.) Mmmm...
Van de kokos zelf wordt ook kokosmelk gemaakt. De kokos ontdaan van het bruine vlies wordt gedroogd en gemalen en dat zo is het ook te koop in de winkel. Dat smaakt bv lekker in koekjes en andere recepten.

Voor een kokosnoot betaal je tussen de 80 cent en 1 euro. Daarvan heb ik zeker 8 keer meer dan wat in zo'n bakje wordt verkocht bij de super. Tel uit je winst! Eeuh ... 15 euro verdiend? Je moet er wel wat voor doen, dat wel. Het loont echter wel de moeite en is zo stukken goedkoper.
Gezond alternatief om te knabbelen en het is nog gezond ook!